روزی برای بازگشت به آینه‌ی لرزان

مهدی یارمحمدی، پژوهشگر  هنر و فلسفه، یادداشتی به مناسبت روز ملی سینما در سایت حمایت از فیلم مستقل منتشر کرده است:

سینما، بیش از آنکه مجموعه‌ای از تصاویر متحرک بر پرده‌ای نقره‌ای باشد، «گواه» است. گواهی بر تمام آن لحظاتی که در کلمات نمی‌گنجند؛ ثبت آن نگاه‌های کوتاهی که پیش از پلک زدن، جهان را دگرگون می‌کنند.

امروز، در «روز ملی سینما»، به جای ستایش عظمت فنی یا جادوی پرده‌های بزرگ، می‌خواهیم از «آن نایاب» بگوییم. از «خطای انسانی» که در گوشه‌ای از یک پلان، وقتی دوربین لرزشی اندک دارد، یا وقتی سایه‌ای ناخواسته بر چهره‌ بازیگر می‌افتد، حقیقت محض زندگی را آشکار می‌کند.

هنر، در اصیل‌ترین شکل خود، ثبت ضربان قلب سازندگانش است. سینما، مأمن ماست؛ جایی که خستگی‌ها، رویاها، و ترس‌های پنهانمان را به اشتراک می‌گذاریم. براین باوریم، در جهانی که هر روز سردتر و دقیق‌تر می‌شود، حفظ این «گرمی انسانی» در تصویر، ارزشمندترین کاری است که یک هنرمند می‌تواند انجام دهد.

این روز را به تمامی آن‌هایی که هنوز ایمان دارند سینما، پیش از آنکه صنعت باشد، «زیستن» است، تبریک می‌گوییم و به احترام تمام کسانی که دوربین به دست، به دنبال ردی از «بودن» می‌گردند، می‌ایستیم.

روز سینما، روز ستایش نگاه‌های ناتمام و رویاهای انسانی، گرامی باد.